Σε αυτόν τον πλούσια λεπτομερή πίνακα, ένας ηλικιωμένος βασιλιάς, στεφανωμένος και ντυμένος με περίπλοκα ενδύματα που λάμπουν με χρυσούς και πολύτιμους τόνους, κάθεται βαθιά σκεπτικός σε έναν μεγαλοπρεπή θρόνο. Η μακριά λευκή του γενειάδα καταλήγει στο στήθος του, και το βλέμμα του είναι στραμμένο προς τα κάτω, τυλιγμένο σε μια σεμνή, σχεδόν μυστικιστική σιωπή. Ο θρόνος, περίτεχνα σκαλισμένος και ανυψωμένος, πλαισιώνεται από τεράστιες κολόνες διακοσμημένες με περίτεχνα σχέδια και επιχρυσωμένες κορνίζες, υπονοώντας έναν ιερό και πολυτελή χώρο.

Στα πόδια του βασιλιά αναπαύεται μια φωτεινή αγγελική μορφή, ντυμένη με λαμπερή χρυσή πανοπλία και ζωντανά κόκκινα φτερά, η έκφρασή της είναι γαλήνια αλλά σε εγρήγορση. Κρατά χαλαρά ένα σπαθί, σύμβολο θείας προστασίας ή επερχόμενης δράσης, ενώ λεπτά λουλούδια και διακοσμητικά αντικείμενα σκορπίζονται στα σκαλοπάτια, προσθέτοντας μια στρώση εύθραυστης ομορφιάς στη σκηνή. Το απαλό φως που διεισδύει από το ανοιχτό φόντο υποδηλώνει την αυγή ή το σούρουπο, προκαλώντας μια διαχρονική στιγμή αιωρούμενη ανάμεσα στη γήινη δύναμη και την πνευματική χάρη. Η δεξιοτεχνική χρήση των χρωμάτων — αντιπαραβάλλοντας ζεστά χρυσά με ψυχές σκιές — και η επιμελής πινελιά καλούν τον θεατή να στοχαστεί πάνω σε θέματα σοφίας, θείας εξουσίας και τη σύντηξη των θνητών και ουράνιων πεδίων.