Ο πίνακας καλεί με την ονειρεμένη του ποιότητα; μια εθέρια σκηνή της Γέφυρας του Waterloo, ντυμένη με απαλό φως και ομίχλη. Ο Μονέ αποτυπώνει την ουσία της ατμόσφαιρας του Λονδίνου, σαν να είχε προσκληθεί από τον ίδιο τον αέρα— απαλές αποχρώσεις συγχωνεύονται αβίαστα—ροζ, μπλε και τρυφερό λιλά συνυπάρχουν σε μια φωτεινή συμφωνία. Η γέφυρα, σχεδόν φαντασμαγορική στην απεικόνισή της, λυγίζει με χάρη στη διάσταση του καμβά, η στιβαρή πέτρινη εικόνα της έχει μαλακώσει από την επιδέξια πινελιά του καλλιτέχνη. Αυτό δεν είναι απλώς μια δομή; Φαίνεται ως ζωντανό ον που έχει τυλιχθεί στην αγκαλιά της ομίχλης, μια ψίθυρος που έχει χαθεί στον χρόνο.

Καθώς κοιτάξετε πιο βαθιά, τα καράβια από κάτω προσθέτουν μια διακριτική δυναμική σε αυτό το ήρεμο τοπίο; χορεύουν στην επιφάνεια, αντικατοπτρίζοντας τη γοητεία του Μονέ με την κίνηση και το φως. Το νερό αντικατοπτρίζει τα τόξα της γέφυρας, δυνατότητα στον θεατή να αναλογιστεί την αλληλεπίδραση μεταξύ ησυχίας και κίνησης, μεταξύ ανθρώπινης και φυσικής ομορφιάς. Αυτός ο πίνακας εξατμίζει μια στοχαστική ηρεμία, προκαλώντας συναισθήματα νοσταλγίας και ηρεμίας. Αποτυπώνοντας μια εποχή στην οποία ο Ιμπρεσιονισμός καθόριζε ξανά τον κόσμο της τέχνης, υπερβαίνει την απλή αντιπροσώπευση, προ inviting us to surrender to the ephemeral essence of existence.