Dit suggestieve werk dompelt ons onder in een moment van stille contemplatie; twee figuren rusten in een desolaat landschap onder een uitgestrekte, meedogenloze hemel. De kunstenaar gebruikt op meesterlijke wijze geëtste lijnen, waardoor een scène ontstaat met een scherp contrast tussen licht en schaduw, die gewicht en substantie geeft aan de figuren en hun omgeving. De twee mannen, gehuld in mantels en zittend, leunen naar elkaar toe en geven een gevoel van vermoeide kameraadschap, terwijl een geweer en andere uitrusting in de buurt liggen, wat wijst op een recente reis of een waakzame wacht. De schaarse vegetatie en de verre figuren te paard dragen bij aan het gevoel van isolatie, maar de figuren bezitten een stille waardigheid die nog steeds in ons weerklinkt.