Dit adembenemende doek betovert de toeschouwer met zijn zacht draaiende atmosferische effecten die zijn gecreëerd door Monets meesterlijke penseeltechniek. Een gedempte palet, gedomineerd door zachte blauwtinten en parelachtige witte kleuren, trekt ons de scène binnen; de kleuren mengen zich bijna zoals water zelf, waardoor een dromerige kwaliteit ontstaat. De vormen van de Waterloo-brug rijzen zachtjes op uit de wervelende wateren hieronder, hun bogen verdwijnen bijna in de mist. De naderende mist omhult het stadslandschap erachter en geeft een gevoel van mysterie en aantrekkingskracht; rook stijgt op uit de hoge schoorstenen, in contrast met het schitterende licht dat danst op het oppervlak van de rivier.