Het kunstwerk toont een indrukwekkend uitzicht op de daken, georganiseerd in lagen één achter de ander als een puzzel. De huizen, gekarakteriseerd door hun eenvoudige vormen, tonen verschillende gedempte tinten beige, grijs en olijfgroen, waardoor een gevoel van harmonie ontstaat temidden van de ogenschijnlijk chaotische stedelijke landschap. Elk gebouw heeft een uniek karakter, alsof de ramen in de verte kijken en wachten op verhalen die worden onthuld. De overlappende lijnen waar de dakranden samenkomen, lijken zachtjes te wuiven, een bewijs van de onnavolgbare penseeltechniek waarvoor Van Gogh wordt geprezen; het brengt leven en beweging in een anders statische scène.

De lucht erboven is een wervelwind van kleuren, die overgaat van een bleekgeel bij de horizon naar diepere groen- en blauwtinten naarmate je blik zich verheft. Deze achtergrond injecteert een emotionele toon in de schilderij, die de intimiteit van de scène versterkt - je kunt bijna de koele bries voelen die door de smalle steegjes waait. Van Gogh's kenmerkende impasto-techniek is duidelijk; de dik aangebrachte verf voegt textuur en diepte toe, waardoor de kijker dieper wordt betrokken bij elke penseelstreek. In deze verkenning van het dagelijks leven en de omgeving voelt men de verlangen van de kunstenaar naar verbinding, misschien reflecteert dit zijn eigen strijd. Het doek wordt een venster naar een wereld die, hoewel bescheiden, vol onvertelde verhalen zit die wachten om ontdekt te worden.