Dzieło przedstawia uderzający widok na dachy, zorganizowane w warstwy jeden za drugim, niczym puzzle. Domy, charakteryzujące się prostymi kształtami, ukazują różne stonowane odcienie beżu, szarości i oliwkowej zieleni, tworząc poczucie harmonii wśród oczywistego bałaganu miejskiego krajobrazu. Każdy budynek ma swój unikalny charakter, a jego okna wydają się spoglądać w oddali, czekając na rozwój historii. Nakładające się linie, gdzie spotykają się krawędzie dachów, zdają się delikatnie kołysać, co stanowi dowód na niepowtarzalne pociągnięcia pędzlem, za które Van Gogh jest ceniony; nadaje to życie i ruch w statycznej scenie.

Nad tym wszystkim unosi się niebo, które jest wirującą paletą kolorów, przechodzącą od bladżółtego na horyzoncie do głębszych zieleni i błękitów, gdy twoje spojrzenie wzrasta. To tło wprowadza emocjonalny ton do obrazu, potęgując intymności sceny—prawie można poczuć chłodny powiew wiatru, przechodzącego przez wąskie uliczki. Wyraźnie widoczna jest charakterystyczna technika impasto Van Gogha; grubo nałożona farba dodaje faktury i głębi, angażując widza coraz bardziej z każdym pociągnięciem pędzla. W tej eksploracji codziennego życia i otoczenia odczuwa się pragnienie artysty o połączeniu, może odzwierciedlające jego własne zmagania. Płótno staje się oknem do świata, który, mimo że skromny, jest pełen niespisanych opowieści czekających na odkrycie.