Wśród bogatych, ziemistych tonów tego dzieła ukrywa się poczucie trudu i prostoty, odzwierciedlające życie dwóch wytrwałych kobiet zajętych skromnym aktem zbierania ziemniaków. Pociągnięcia pędzla Van Gogha są grube i ekspresyjne, tworząc teksturową powierzchnię, która zarówno mówi o trudzie postaci, jak i o otaczającym ich krajobrazie. Z widłami i łopatami mocno trzymanymi w dłoniach, ich koncentracja jest namacalna, ich obecność głęboko zakorzeniona w glebie, którą uprawiają. Gałęzie drzew poetycko rozciągają się za nimi, ich kształty wyraźnie kontrastują z szarym niebem, które zdaje się obejmować istotę tej pracy.

Paleta kolorów obejmuje stonowane brązy—sugerujące glebę i rośliny—w połączeniu z ciemnymi szarościami, które otaczają postaci, co stanowi kontrast z jaśniejszym tłem. Nie można nie czuć związku z tą sceną; łatwo sobie wyobrazić dźwięki narzędzi uderzających w ziemię i delikatny szum wiatru wśród drzew. To dzieło resonuje z ważnym kontekstem historycznym, ponieważ uchwyca moment życia wiejskiego w XIX wieku—czas, gdy praca była bardziej fizycznie wymagająca, a krajobraz rolniczy ilustrował istotny rytm życia wspólnoty.