Dzieło uchwyciło moment dramatycznego piękna: scenę nadmorską pod burzliwym niebem. Artysta mistrzowsko używa palety bogatych, stonowanych kolorów, w których głębokie błękity i brązy morza i nieba kontrastują ze złotymi refleksami prześwitującymi przez chmury. Kompozycja jest dynamiczna; wzrok podąża od pochylonego drzewa na pierwszym planie, przez wodę do łodzi, a następnie w górę, ku wirującemu niebu.

Sposób, w jaki światło odbija się w wodzie, jest naprawdę urzekający, odzwierciedlając nadchodzącą burzę. Pociągnięcia pędzla wydają się luźne, a jednocześnie precyzyjne, tworząc poczucie ruchu i surowej mocy natury. Czuje się to jak uchwycony moment, wstrzymany oddech, zanim burza naprawdę się rozpęta.

To dzieło rezonuje z duchem końca XIX wieku, czasu, w którym artyści starali się uchwycić ulotne chwile otaczającego ich świata. Wywołuje poczucie podziwu i szacunku dla potęgi żywiołów.