Deze sfeervolle scène toont een rustige rivieroevers gehuld in een lichte mist, waar een delicate rij kale bomen als spookachtige silhouetten wordt weerspiegeld op het gladde wateroppervlak. De zachte penseelstreken en subtiele vermenging van pasteltinten creëren een dromerige sfeer die de kijker uitnodigt zich te verliezen in dit stille moment van de natuur. Het gedempte palet van lichte blauwtinten, zachte roze en zachte groentinten roept een koude dageraad of schemering op, en geeft de compositie een poëtische rust.

De evenwichtige opstelling van de bomen langs de horizonlijn en hun spiegelbeeld trekken het oog in een harmonieuze ritme, terwijl de vage contouren van een kleine boot of structuur een fluistering van menselijke aanwezigheid toevoegen zonder de algehele rust te verstoren. Dit werk spreekt over de delicate wisselwerking tussen licht, water en lucht, en vangt een vluchtig moment van vrede in de natuurlijke wereld, reflecterend het atmosferische impressionisme van eind 19e eeuw.