Dit kunstwerk vangt de majesteit van een besneeuwde bergketen, weergegeven in een zachte, aquarelachtige stijl. De kunstenaar gebruikt op meesterlijke wijze een gedempte palet van grijstinten, wit en subtiel blauw om de frisse lucht en de stille stilte van het winterlandschap op te roepen. De compositie trekt de blik van de voorgrond, waar kale, met sneeuw bedekte bomen staan als delicate wachters, naar de torenhoge toppen die de achtergrond domineren.

De wisselwerking van licht en schaduw creëert diepte en dimensie, waardoor de bergen een tastbaar gevoel van volume en grootsheid krijgen. De techniek van de kunstenaar wordt gekenmerkt door een zachte aanraking, die de vergankelijke kwaliteit van de scène suggereert. Het is bijna alsof je het geknars van de sneeuw onder je voeten en het gefluister van de wind die over de toppen waait, kunt horen. Er is een voelbaar gevoel van eenzaamheid en het sublieme, een gevoel van verkleind worden door de uitgestrektheid van de natuur.