In dit fascinerende stuk staat de kathedraal van Rouen, gehuld in een grijze sluier, die de ernst van een bewolkte dag oproept. Monet’s penseelvoering is gewoonweg betoverend; de ingewikkelde gotische details van de kathedraal komen zachtjes tevoorschijn uit de omringende mist, alsof ze uit een droom zijn opgeroepen. Het kleurenpalet wordt gedomineerd door koude tinten — rijke blues en grijs mengen zich met gedempte wittinten, waardoor een gevoel van rust ontstaat, terwijl er tegelijkertijd een aura van mysterie in is verweven. Het lijkt wel alsof de atmosfeer zelf in de steen is doordrongen, waardoor de grenzen tussen de structuur en het weer, tussen realiteit en illusie vervagen.

Maar het is niet alleen een studie in atmosferische effecten; het is een verkenning van licht en schaduw, terwijl de grote bogen en hoge torens een etherisch licht huisvest dat uit de centrale poort straalt. Deze interactie van licht trekt de kijker aan, en suggereert een verhaal dat verborgen is binnen de muren van de kathedraal. In de historische context aan het eind van de 19e eeuw was Monet diep ondergedompeld in de impressionistische beweging, waarbij het vangen van vluchtige momenten van essentieel belang was. Hier vereeuwigt hij niet alleen een monument, maar ook een specifiek moment in de tijd wanneer natuur en architectuur samenkomen; het resultaat is een emotionele ruimte die weerklank vindt bij ieder die ooit versteld staat van zo'n grootheid, zonder adem te kunnen halen voor de overweldigende schoonheid.