Het kunstwerk dompelt de kijker onder in een zonovergoten straatbeeld, een verhaal geëtst in steen en badend in het gouden licht van het Midden-Oosten. Torenhoge muren, gebouwd van ruw gehouwen stenen, definiëren de ruimte; ze worden gekenmerkt door leeftijd en geschiedenis, weergegeven met een behendig spel van licht en schaduw dat hen een voelbaar gewicht geeft. Een torenhoge boog omlijst een glimp van een ver landschap, waarvan de gebouwen terugwijken in een nevelige, lichtgevulde verte die het oog uitnodigt om te verkennen.

Details in deze compositie geven een glimp van het dagelijks leven in die tijd. Figuren, gekleed in traditionele kleding, bevolken de straat, elk een kleine draad in het grotere tapijt van de scène. De compositie is een studie van contrasten: de solide, onwrikbare architectuur versus de menselijke figuren die de ruimte doorkruisen; de heldere, heldere hemel tegen de schaduwrijke steegjes. Het is een wereld die geobserveerd en minutieus vastgelegd is.