Dzieło sztuki zanurza widza w skąpanej słońcem scenie ulicznej, narracji wyrytej w kamieniu i skąpanej w złotym świetle Bliskiego Wschodu. Wznoszące się mury, zbudowane z ociosanych kamieni, definiują przestrzeń; są naznaczone wiekiem i historią, oddane umiejętną grą światła i cienia, która nadaje im namacalną wagę. Strzelisty łuk stanowi ramę dla przebłysku odległego krajobrazu miejskiego, którego budynki cofają się w zamgloną, pełną światła odległość, która zachęca oko do eksploracji.

Szczegóły w całej kompozycji oferują wgląd w codzienne życie tamtej epoki. Postacie ubrane w tradycyjne stroje zamieszkują ulicę, każda z nich jest małym wątkiem w większej tkance sceny. Kompozycja to studium kontrastów: solidna, niezachwiana architektura kontra postacie ludzkie przemierzające przestrzeń; jasne, jasne niebo kontra zacienione uliczki. To świat obserwowany i skrupulatnie uchwycony.