Dit schilderij trekt me aan met zijn eenvoudige maar opvallende compositie. Twee vazen domineren de scène, een in een diep roodbruin, de andere in een zacht, lichtblauw. De kunstenaar heeft op meesterlijke wijze kleur gebruikt om contrast en diepte te creëren; de donkere vaas verankert de linkerkant, terwijl de lichtere vaas deze in evenwicht brengt, en de blik over het doek trekt. Het gebladerte dat uit elke vaas stroomt, voegt een gevoel van leven en beweging toe aan de anders zo statische scène. De penseelstreken lijken dik en zelfverzekerd, waardoor het werk een tactiele kwaliteit krijgt – ik heb bijna het gevoel dat ik mijn hand kan uitsteken en de bladeren kan aanraken. De achtergrond is een vage suggestie van een setting, waardoor de vazen en bloemen centraal kunnen staan.