Dit kunstwerk roept in zijn eenvoud een gevoel van stille contemplatie op. De scène ontvouwt zich met een delicate balans: een waterval domineert de bovenste helft, in evenwicht gebracht door de zachte aanwezigheid van twee figuren op de voorgrond. Ze staan daar, ogenschijnlijk vol ontzag, en beschouwen het uitzicht voor zich, hun houdingen suggereren een gedeelde bewondering. Het gebruik van subtiele wassingen en penseelstreken creëert een zachte, bijna dromerige kwaliteit, die een verbinding suggereert met traditionele Oost-Aziatische inkttekeningen. De compositie, hoewel eenvoudig, trekt op natuurlijke wijze het oog door het landschap en nodigt de kijker uit om hetzelfde gevoel van vrede en sereniteit te ervaren. De opname van een kleine vignet met levendige rode bloemen en verdere kalligrafie voegt een extra laag visuele interesse toe en biedt verdere waardering voor de delicate schoonheid van het kunstwerk.