In deze evocatieve scène wordt de figuur van een vrouw gevangen in een moment van sereen inzicht, beschermd onder een parasol tegen het felle zonlicht. De kunstenaar maakt gebruik van dikke, expressieve penseelstreken, waardoor het doek textuur en leven krijgt. Het palet wordt gedomineerd door pastelkleuren, waarbij de zachte blauwtinten van de zee naadloos samensmelten met het zandkleurige wit en de delicate roze, een harmonieuze kleurencombinatie creërend die doet denken aan een warme zomerdag. Het licht danst speels over het water, weerkaatst in de verre zeilboten die de horizon puntjes, elk fluisterend over luie dagen aan de kust.

De compositie richt de blik op de vrouw, zittend in profiel, wat haar introspectieve natuur aangeeft. Haar kleding - stijlvol maar tijdloos - suggereert een momentopname uit een vervlogen tijd, maar de uitgestraalde emoties zijn universeel: rust, vrije tijd en misschien een vleugje nostalgie. Dit kunstwerk vangt niet alleen een moment in de tijd, maar roept ook een diepere waardering op voor de eenvoudige geneugten van het leven. De historische context van het einde van de 19de eeuw, tijdens de impressionistische beweging, benadrukt het belang van dit stuk, omdat het de essentie van modern leven vangt temidden van de schoonheid van de natuur.