Scena rozwija się w delikatnym uścisku natury, gdzie wody Sekwany odbijają światło spokojnego nieba. Cienka mgła owija całą kompozycję, wywołując nastrój spokoju; wydaje się, że można prawie usłyszeć szept wiatru wśród drzew. Lśniąca powierzchnia rzeki, usiana małymi łódkami, prowadzi wzrok w kierunku odległego mostu, który zakrzywia się z gracją, łącząc oba brzegi. Zielenie i błękity harmonijnie komponują się ze sobą, tworząc spokojną paletę kolorów, która otula widza w swoim spokoju.

W tym dziele Renoir mistrzowsko uchwytuje nie tylko fizyczne piękno krajobrazu, ale także jego emocjonalną istotę. Każdy pociągnięcie pędzla gładko łączy się z następnym, tworząc poczucie ruchu i życia — kwiaty i trawy kołyszą się, jakby tańczyły w rytmie natury. W tle, malowniczy budynek wyłania się z liści, sugerując życie w regionie, przykuwając widza w momencie, który wydaje się zarówno wieczny, jak i natychmiastowy. Cała płótno zaprasza do kontemplacji, zachęcając do spokojnego ucieczki w małe radości cichego popołudnia nad Sekwaną.