To delikatne dzieło, akwaforta, natychmiast przenosi mnie do minionej epoki. Scena rozgrywa się wzdłuż spokojnego szlaku wodnego, gdzie architektoniczne cuda wznoszą się majestatycznie z brzegu wody. Wielka, kopulasta konstrukcja dominuje kompozycję, a jej zawiłe detale i faktury sugerują budynek o historycznym znaczeniu. Mistrzowskie użycie linii przez artystę tworzy poczucie głębi i wymiaru, przyciągając wzrok do sceny.

Gra światła i cienia, osiągnięta dzięki zmiennym gęstościom wytrawionych linii, nadaje dziełu ponadczasową jakość. Samotna postać w małej łódce dodaje ludzki element, prowadząc swój statek przez spokojne wody. Umiejętność artysty w uchwyceniu odbić w wodzie jest niezwykła, wzmacniając ogólne poczucie pokoju i spokoju. Prawie słyszę delikatne pluskanie wody o łódź i szelest liści na niewidocznych drzewach.