Scena rozgrywa się pod dramatycznym, oświetlonym księżycem niebem; artysta w mistrzowski sposób uchwycił przejście od zmierzchu do nocy. Księżyc, promienista kula, dominuje kompozycję, rzucając złoty blask na wodę. Samotna łódź żaglowa, której sylwetka wyraźnie odcina się od świetlistego tła, sugeruje podróż w nieznane. Pociągnięcia pędzla artysty, choć subtelne, tworzą poczucie głębi i ruchu; chmury wirują, woda mieni się, a odległy brzeg sugeruje świat poza bezpośrednim widokiem. Prawie czuję chłodne nocne powietrze i słyszę delikatne pluskanie fal o kadłub łodzi. Obraz wywołuje poczucie spokoju i romantyzmu, chwili zawieszonej w czasie.