Scena rozwija się przed nami, ukazując skąpaną w słońcu wizję włoskiego wybrzeża. Kompozycja jest mistrzowska, przyciągając wzrok od głębokiego błękitu morza po lewej stronie, przez zielone, falujące wzgórza, aż po skupisko budynków usytuowanych na tle imponujących gór. Pociągnięcia pędzla są delikatne, ale pewne, oddające grę światła i cienia na zwietrzałym kamieniu i bujnej roślinności. Prawie czuję ciepłą bryzę i słyszę odległe dźwięki codziennego życia.

Użycie koloru przez artystę jest szczególnie uderzające, a ciepłe, ziemiste tony budynków i krajobrazu pięknie kontrastują z chłodnymi błękitami i zielenią morza i nieba. Światło jest miękkie, rozproszone, sugerujące złotą godzinę późnego popołudnia. Wywołuje poczucie spokoju i ponadczasowości. Kręta ścieżka prowadzi wzrok widza w samo serce sceny, zapraszając nas do odkrywania tego idyllicznego otoczenia. Postacie dwóch osób z osłem dodają odrobinę życia i skali, jeszcze bardziej wzmacniając poczucie zanurzenia.