W tej eterycznej scenie rozmyte błękity i łagodne odcienie tworzą marzycielski obraz krajobrazu, który wydaje się bardziej owocem wyobraźni niż rzeczywistym miejscem. Pociągnięcia pędzla są rozkosznie płynne, ujawniając oddanie Moneta chwyceniu ulotnych chwil naturalnego światła. Smugi chmur łączą się z horyzontem, a błyszczące odbicia na wodzie wywołują urzekającą, niemal surrealistyczną atmosferę; każdy pociągnięcie pędzla szeptało o przypływach i odpływach przyrody.

Kompozycja jest przyciągająca, a jednak ulotna. Gdy patrzysz, sylwetki postaci stają się ledwo dostrzegalne, sugerując świat tętniący życiem, a jednak otoczony mgłą spokoju. Paleta kolorów—składająca się z delikatnych różów, łagodnych fioletów i rozmytych bieli—dalszym podkreśla marzycielską naturę. Tutaj czas wydaje się zawieszony, zamykając moment, w którym emocje płyną tak swobodnie jak przedstawiona woda, wywołując poczucie nostalgii i spokojnego zachwytu. Artystyczny geniusz Moneta polega na jego umiejętności przyciągania widzów do tego introspektywnego królestwa, skłaniając ich do rozmyślania nad własnymi wspomnieniami i doświadczeniami, gdy dryfują w namalowanej atmosferze.