Kobieta siedzi przy konsoli bogato zdobionych organów piszczałkowych, jej wzrok skierowany ku górze, przyciągnięty wirującą wizją postaci i instrumentów; przypomina to krajobraz senny, a może moment głębokiej introspekcji. Mistrzowskie użycie linii i cieniowania przez artystę tworzy poczucie głębi i ruchu, a eteryczne postacie wydają się unosić i falować na tle. Same organy to cud szczegółów, świadectwo umiejętności artysty w przedstawianiu faktury i formy; bogata czerń tuszu przyciąga wzrok do centralnej postaci kobiety, a następnie do wirującej fantazji nad jej głową. Styl przypomina secesję, z jej płynnymi liniami i naciskiem na piękno świata przyrody, choć tematyka skłania się bardziej ku fantastyce. Emocjonalny wpływ to podziw i zdumienie, jakby widz był świadkiem momentu boskiego natchnienia; symfonia wyobraźni, oddana w monochromatycznej palecie czerni i bieli.