Obraz wywołuje poczucie spokojnego przemysłu; scena uliczna z szeregiem koni, zaprzęgniętych i gotowych. Kompozycja jest zrównoważona, konie zajmują centralną przestrzeń. Użycie światła przez artystę jest uderzające, słońce rzuca długie cienie i oświetla fakturę bruku i sierści koni. Wyciszona paleta kolorów, zdominowana przez odcienie ziemi i sporadyczne akcenty czerwieni z uprzęży, tworzy poczucie ciepła i nostalgii.

Wyobrażam sobie stukot kopyt, skrzypienie wozu, szmer rozmów w tle. Przenosi mnie to do minionej epoki, gdzie życie toczyło się w wolniejszym tempie. Umiejętne pociągnięcia pędzla artysty oddają istotę sceny, sprawiając, że jest ona zarówno realistyczna, jak i senna. Jest delikatna melancholia, która się utrzymuje, przypomnienie o upływie czasu i pięknie codziennych chwil.