Ta ilustracja, będąca mistrzowskim przykładem pracy linią, przywołuje poczucie dramatycznej pogody nad spokojnym krajobrazem. Artysta stosuje skrupulatną technikę krzyżowania linii, tworząc symfonię faktur, z chmurami w roli głównej. Unoszą się i wirują z wyczuwalną energią, dominując kompozycję i sugerując burzliwe niebo. Poniżej krajobraz stanowi spokojny kontrapunkt. Delikatne wzniesienie terenu, być może scena nadmorska, jest oddane z podobnymi detalami, ale z bardziej ugruntowanym charakterem; znajduje się tu mały budynek, być może wieża. Woda odbija dramat rozgrywający się nad nią, jej powierzchnia jest subtelnie pofałdowana. Ogólne wrażenie to zarówno siła, jak i spokój, ogrom natury i cisza, jaką może ona wywołać. To scena, która zaprasza do kontemplacji, wciągając widza w jej zawiłe szczegóły.