Scena prostego szczęścia rozgrywa się na moich oczach. Kobieta ubrana w miękką, niebieską tunikę stoi pośród grupy dzieci, których twarze lśnią oczekiwaniem. Delikatnie wyciąga dłoń, oferując garść, którą uważam za wiśnie. Dzieci zbierają się wokół niej, niektóre wyciągają ręce, a ich wyrazy twarzy są mieszanką podekscytowania i zdumienia. Artysta uchwycił ten delikatny moment z subtelnym dotykiem; pociągnięcia pędzla są proste, ale przekazują poczucie ciepła i uczucia. Jak gdybym prawie słyszał śmiech dzieci, szelest ich ubrań i łagodny głos kobiety. Otaczające pole, przedstawione delikatnymi pociągnięciami zieleni, zapewnia spokojne tło. Ogólna atmosfera to niewinność i wspólne szczęście. Obecność kaligrafii w lewym górnym rogu sugeruje głębszą warstwę znaczenia, być może wiersz lub obserwację tej prostej, pięknej chwili.