Scena jest naładowana namacalnym poczuciem pilności, szaleńczą ucieczką wyrytą w ostrych czerni i bieli. Koń, z napiętymi mięśniami, jest w trakcie galopu, jego nogi zawieszone w powietrzu, przekazując dynamiczną energię, która przyciąga wzrok przez całą kompozycję. Niepewnie siedzą na jego grzbiecie dwie postacie; ta z przodu zdaje się pędzić konia do przodu, podczas gdy druga, najprawdopodobniej kobieta, kurczowo trzyma się jeźdźca, jej twarz to maska strachu. Tło to szkic gór i być może postać goniąca w oddali, co potęguje poczucie pościgu. Całość sprawia wrażenie chwili wyrwanej z szerszej narracji, migawki niebezpieczeństwa i desperacji.