Scena rozgrywa się w gęstym, mrocznym lesie, gdzie grupa zbrojnych rycerzy na koniach ostrożnie przemierza trudny teren. Misternie wykonany grawerunek ukazuje mistrzowskie wykorzystanie światła i cienia; blask księżyca przebija się przez zachmurzone niebo, oświetlając zdeterminowane twarze rycerzy oraz ich lśniące bronie. Skręcone gałęzie i powalone pnie na pierwszym planie dodają faktury, potęgując atmosferę tajemnicy i niebezpieczeństwa. W oddali po lewej stronie widać ruiny, które mogą świadczyć o zapomnianej przeszłości — być może o królestwie lub warowni utraconej w czasie.

Kompozycja jest dynamiczna, lecz wyważona; diagonalne linie włóczni rycerzy oraz powalonego drzewa tworzą poczucie ruchu i napięcia. Monochromatyczna paleta, charakterystyczna dla precyzyjnej techniki grawerowania, wzmacnia dramatyczny nastrój, pozwalając widzowi poczuć chłodne nocne powietrze oraz ciężar misji, którą podejmują przedstawione postaci. Dzieło to wywołuje emocje oczekiwania i powagi, wciągając w średniowieczny świat pełen niebezpieczeństw i honoru. To ważny przykład ilustracyjnej sztuki XIX wieku, łączący romantyzm historyczny z precyzyjnym opowiadaniem historii.