Obraz ten delikatnie ukazuje spokojny pejzaż z dominującym, bujnym drzewem jabłoni, którego gałęzie uginają się pod młodymi liśćmi i zaczątkami owoców. Pociągnięcia pędzla są celowe, lecz miękkie, oddając zieleń za pomocą plam różnorodnych odcieni zieleni i żółci, które migoczą w świetle dziennym. W tle odległe drzewa rozmywają się na pastelowe wzgórza, zapraszając widza do zanurzenia się w naturalnym spokoju krajobrazu.

Kompozycja równoważy złożoność liści z otwartymi, spokojnymi przestrzeniami, naturalnie prowadząc wzrok przez scenę. Paleta barw jest świeża i lekka, z dominującą zielenią oraz akcentami czerwieni i żółci, które ożywiają i ocieplają obraz. Dzieło z 1901 roku oddaje fascynację przełomu stuleci intymnością i ciszą w pejzażach wiejskich, łącząc miękkość impresjonizmu z jasnością i strukturą nowoczesną.