To dzieło sztuki natychmiast przenosi mnie do spokojnej, sielskiej sceny; prawie czuję delikatną bryzę. Kompozycja jest prosta, a zarazem niezwykle skuteczna: kręta droga, wóz ciągniony przez konie i odległy widok góry usianej świątyniami i budowlami. Dominującym elementem jest technika tuszu, tworząca ostry kontrast między czarnym tuszem a pustymi przestrzeniami, sugerująca dystans i głębię. Pociągnięcia pędzla artysty wydają się nie wysiłkiem, dając poczucie ruchu i płynności. Drzewo po prawej stronie obrazu, z bujnymi liśćmi, działa jako rama, przyciągając wzrok widza do sceny. Obecność tekstu, delikatnie umieszczonego, dodatkowo dodaje narracyjnej jakości, jakby szepcząc historię podróży lub odległego celu. Emocjonalnym wpływem jest spokój i nuta nostalgii.