Scena rozwija się z delikatną, nasłonecznioną jakością; pole rozciąga się w kierunku horyzontu, skąpane w miękkim, rozproszonym świetle. Artysta stosuje technikę pointylistyczną, z małymi, wyraźnymi pociągnięciami pędzla budującymi obraz, tworząc wrażenie migotliwego powietrza i wibrującej atmosfery. Kompozycja jest starannie zbalansowana, z drzewami otaczającymi widok, prowadząc wzrok w dal. Postacie są rozproszone po polu, zaangażowane w działalność koszenia siana, ich formy zmiękczone przez światło i odległość. Ogólne odczucie to spokój i proste piękno życia wiejskiego.