Dzieło sztuki przedstawia scenę majestatycznych drzew dominujących na płótnie; ich zielone korony sięgają spokojnego, bladoniebieskiego nieba. Pnie stoją wysokie i smukłe, w kontraście do zaokrąglonych mas liści na górze. Pociągnięcia pędzla są odważne, tworząc efekt faktury, który dodaje głębi i charakteru scenie. Subtelna gra światła i cienia sugeruje porę dnia; być może późne popołudnie, gdy długie cienie rozciągają się na ziemi, podkreślając pochyły teren. Mała postać, samotna osoba w słomkowym kapeluszu, idzie ścieżką, dodając ludzki element i poczucie skali do wspaniałego krajobrazu.