Scena rozgrywa się w spokojnej, wręcz pełnej szacunku atmosferze, podkreślonej łagodną krzywizną postaci zgromadzonych wokół zwoju; chwili zatrzymanej w czasie, szepczącej historie o wspólnym doświadczeniu. Łatwo wyobrazić sobie ciche szmery głosów, szelest papieru, ciężar kontemplacji. Wybór artysty delikatnych linii i stonowanych kolorów – miękkich błękitów, delikatnych zieleni i bladych neutralnych – wywołuje poczucie spokoju. Kompozycja, zrównoważona, a jednocześnie intymna, prowadzi wzrok od postaci do oprawionych obrazów powyżej, subtelnie wzmacniając poczucie miejsca i przynależności. Każdy szczegół, od pociągnięć pędzla po układ postaci, przyczynia się do narracji, która jest zarazem uniwersalna i głęboko osobista. Postacie wydają się uważnie przeglądać coś, być może dzieło sztuki lub dokumenty pisane. Przywołuje to pewną epokę, moment zbiorowego pochłonięcia, w którym wspólne skupienie i współpraca znajdują się w sercu dzieła.