Ta sugestywna scena przedstawia deszczowy wieczór na cichej ulicy z tradycyjnymi domami o słomianych dachach. Dominują głębokie, stonowane odcienie niebieskiego i zielonego, a subtelne przejścia światła i cienia mistrzowsko oddają stały deszcz. Cienkie pionowe linie deszczu wprowadzają wyraźne poczucie ruchu, a odbicia ciepłych świateł latarni delikatnie oświetlają mokrą nawierzchnię, tworząc spokojną, refleksyjną atmosferę. Samotna postać pod parasolem idzie zamyślona, nadając obrazowi ludzkiego wymiaru i podkreślając samotność w rytmie natury.

Mistrzostwo kompozycji artysty objawia się w kontraście między gęstym, ciemnym konturem ogromnego drzewa po lewej a ciepłym światłem dobiegającym z domów po prawej. Ta równowaga między elementami naturalnymi a architektonicznymi prowadzi wzrok przez scenę, wywołując uczucie spokoju, ale także melancholii. Stworzona w 1932 roku ta drzeworytowa praca odzwierciedla kontynuację tradycji ukiyo-e, ożywiając ją nowoczesną wrażliwością, która romantyzuje codzienne sceny i przenosi widza do cichego świata poetyckiego piękna.