Bu eser, geleneksel saman çatılı evlerin sıralandığı sakin bir sokakta yağan yağmurlu bir akşamı yakalıyor. Derin, soluk mavi ve yeşil tonların hakim olduğu yapıt, ince ve dikey yağan yağmur çizgileriyle bir hareket duygusu yaratıyor; sıcak fener ışıklarının ıslak kaldırımda yumuşak yansımaları sakin ve içe dönük bir his uyandırıyor. Yağmurun altında şemsiye taşıyan yalnız bir figür, doğanın ritminde yalnızlığı vurgulayan insani bir dokunuş katıyor.

Sanatçının kompozisyon ustalığı, soldaki büyük karanlık ağacın silueti ile sağdaki evlerden yayılan sıcak ışıklar arasındaki kontrastta belirgin. Doğal ve mimari öğeler arasındaki bu denge, izleyicinin gözünü sahne boyunca yönlendirerek huzurlu ama hüzünlü bir atmosfer yaratıyor. 1932 yılında yaratılan bu tahta baskı, ukiyo-e geleneğinin devamını yansıtıyor ve gündelik sahneleri romantikleştirerek modern bir duyarlılıkla yeniden canlandırıyor.