W tej spokojnej kompozycji delikatne gałęzie wierzby elegancko się wyginają, ich cienkie ramiona sięgają w kierunku spokojnej tafli wody, odbijającej łagodne odcienie pochmurnego nieba. Powierzchnia wody jest usiana delikatnymi falami, z których każda jest podkreślona subtelnymi akcentami koloru – miękkie zielenie i błękity pojawiają się, gdy lilii wodne unoszą się w delikatnych grupach, tworząc harmonijną równowagę między roślinnością nad i odbiciem pod. Patrząc na to dzieło, przepełnia nas uczucie spokoju; cisza tej sceny uchwyca moment pokojowego związku z naturą, w którym czas wydaje się zawieszony.

Stonowana paleta barw, z przewagą łagodnych szarości i subtelnych pasteli, ucieleśnia eteryczną jakość, która łączy marzycielską istotę z realizmem. Artysta umiejętnie stosuje cienie i linie, aby stworzyć głębię w gałęziach wierzby, które w piękny sposób kontrastują z ruchliwością wody. To zestawienie między statyczną obecnością drzewa a płynącym ruchem wody wzmacnia emocjonalny spokój dzieła, zapraszając widzów do zatrzymania się na powierzchni i być może zagubienia się w niezliczonych odbiciach.