Scena rozwija się z surową energią morza, będąc tableau życia morskiego. Solidna łódź rybacka, miotana przez fale, dokonuje niebezpiecznego powrotu do portu. Artysta mistrzowsko oddaje wzburzoną wodę; każdy grzbiet fali, świadectwo nieustępliwej potęgi oceanu. Niebo nad nim to dramatyczne płótno wirujących chmur, których kształty odbijają ruch poniżej.

Mała łódź, zajęta przez samotną postać, nawiguje po wzburzonych wodach. Postacie na molo, grupa oczekujących obserwatorów, dodają scenie warstwę ludzkiego dramatu. Kompozycja jest pięknie zbalansowana. Prawie słyszę skrzypienie drewna, krzyki marynarzy i krzyki mew. To migawka chwili, naładowanej oczekiwaniem i ponadczasową walką między człowiekiem a naturą.