Scena rozwija się z namacalnym poczuciem spokoju; lekki wiatr zdaje się szumieć przez obfite liście. Duże, zielone drzewo dominuje po lewej stronie, jego liście tworzą bogatą tapiserię zieleni, oddaną krótkimi, teksturowanymi pociągnięciami pędzla – cechą charakterystyczną epoki. Kompozycja przyciąga wzrok przez pofałdowane pola, usiane drzewami i sugerujące odległe domostwa. Niebo, płótno miękkich błękitów i bieli, sugeruje pochmurny, ale świetlisty dzień. Technika artysty ożywia scenę, światło subtelnie zmienia się w krajobrazie. To migawka z życia na wsi, zapraszająca do kontemplacji i poczucia związku z naturą.