Scena mieni się, jak symfonia kropek tańczących na płótnie. Wenecka laguna rozpościera się przed moimi oczami, skąpana w miękkiej poświacie różowej chmury. Woda, mozaika błękitów i zieleni, odbija delikatne pastele nieba. Łodzie z żywymi, niemal nierealnymi żaglami rozrzucone są po wodzie, ich kształty zbudowane z niezliczonych małych plamek koloru. Prawie czuję delikatne falowanie fal o kadłuby, spokojny rytm towarzyszący scenie.

Mistrzowskie użycie pointylizmu przez artystę jest widoczne w każdym calu kompozycji. Technika ta tworzy wibrujący, niemal pulsujący efekt, ponieważ poszczególne kropki mieszają się w oku widza, tworząc spójny obraz. Odległe budynki, oddane w ciepłych tonach, zdają się rozpływać w horyzoncie, otoczone tym samym miękkim, różowawym światłem, które dominuje na płótnie. Poczucie spokoju i delikatnego piękna przenika dzieło, zapraszając widza do zatracenia się w magii weneckiej scenerii.