Dzieło uchwyca gęsty podszyt, niemal jak tajemniczy świat ukryty pod wysokimi drzewami. Od razu przyciąga mnie interakcja światła i cienia; żywe zielenie i stonowane odcienie ziemi tworzą harmonijny, lecz złożony dywan. Pociągnięcia pędzla są dynamiczne - wirują i pędzą przez płótno, zapraszając do ruchu, niemal słyszę szelest liści i szepty lasu.

Unikalny styl Vincenta van Gogha tchnie życie w liście, a różnorodności kolorów sugerują głębię, która jest zarówno przyjazna, jak i niepokojąca. Przeplecione gałęzie rzeźbią geometryczne kształty w chaosie natury, zakotwiczając widza w sercu tego żywego piękna. Emocjonalnie, czuć tu spokój, choć podszyty intrygą - można poczuć przyciąganie naturalnego piękna i nieodkryte tajemnice, które ono skrywa. Namalowane w burzliwym okresie jego życia, to dzieło oddaje surową szczerość, być może odzwierciedlając jego własne złożoności zarówno w sztuce, jak i w istnieniu.