ภาพเหมือนตนเองนี้ เป็นพยานถึงช่วงเวลาที่กำหนดในชีวิตของศิลปิน แสดงออกด้วยความเข้มข้นที่เงียบสงบ บุคคลนั้นคือผู้หญิงที่มีสายตาตรงไปตรงมา สวมชุดกำมะหยี่สีสดใสประดับด้วยงานปักทองอันวิจิตรบรรจง วิธีที่ผ้าคลุมนั้นบ่งบอกถึงความรู้สึกของทั้งความสง่างามและการควบคุม ใบหน้าของศิลปินที่มีคิ้วลักษณะเฉพาะและสายตาที่มั่นคง แสดงความรู้สึกเปราะบางผสมผสานกับความยืดหยุ่น ด้านหลังของเธอคือทะเลปั่นป่วน คลื่นของมันถูกแสดงด้วยจังหวะแปรงวนและจานสีของสีน้ำเงินและสีเขียวเข้ม ดูเหมือนจะสะท้อนถึงความลึกทางอารมณ์ของวัตถุเมฆก้อนเดียวบนท้องฟ้ามืดเพิ่มบรรยากาศของการใคร่ครวญ