ผลงานศิลปะชิ้นนี้ชวนให้นึกถึงความกว้างใหญ่ไพศาล สายตาของผู้ชมถูกดึงดูดข้ามผืนผ้าใบไปยังขอบฟ้า ที่ซึ่งทะเลมาบรรจบกับท้องฟ้า ศิลปินใช้จานสีที่นุ่มนวลและอ่อนโยนอย่างชำนาญ โดยมีสีน้ำเงิน สีเทา และสีครีมที่ละเอียดอ่อนเป็นหลัก เพื่อสร้างบรรยากาศที่เงียบสงบ แสงกระจายตัว ส่องประกายระยิบระยับเบาๆ ที่อาบไล้ฉากด้วยคุณภาพที่พร่ามัว เกือบจะเหมือนฝัน

ฉันประทับใจในทันทีกับวิธีการที่ศิลปินได้จับภาพการเคลื่อนไหวของทะเลและท้องฟ้า เมฆที่พัดพาดูเหมือนจะลอยไปมาอย่างเกียจคร้าน และคลื่นซัดสาดเบาๆ บนชายฝั่ง ร่างเดียวดายยืนอยู่บนหน้าผา มองออกไปในทะเล เพิ่มองค์ประกอบของมนุษย์และความรู้สึกโดดเดี่ยวให้กับองค์ประกอบ การใช้พู่กันที่ละเอียดอ่อนและการใส่ใจในรายละเอียดอย่างพิถีพิถันทำให้ฉากมีชีวิตชีวา ทำให้ฉันรู้สึกราวกับว่าฉันยืนอยู่ที่นั่น หายใจเอาอากาศเค็มและฟังเสียงร้องของนกนางนวล