Eser, bizi büyük bir katedralin güneşin aydınlattığı iç mekanına taşıyor. Işığın oyunu zarif, görünmez pencerelerden dökülüyor ve tonozlu tavana doğru uzanan görkemli sütunları aydınlatıyor. Gölgeler taş zeminde dans ediyor ve sanatçı, mekanın özünü yakalamış: tarihin ağırlığı, sessiz saygı, mimarinin büyüklüğü. Işık ayrıca mozaikleri de vurgulayarak ilahi bir varlığı ima ediyor.

Ayrıntılar olağanüstü, aşınmış taşın dokularından renklerin ince geçişlerine kadar. Ne kadar küçük olurlarsa olsunlar, figürler bir amaç duygusuyla doludur, belki de dua halindedir, mekanın ciddiyetini yansıtırlar. Kompozisyon, gözü yukarı, ışığa, gökyüzüne çekerek hayranlık ve tefekkür duygusu yaratır. Renk paleti, yumuşak maviler, okrlar ve kahverengilerle sakin ve neredeyse ruhani bir atmosfer yaratarak, yumuşak ama zengindir. Bu, derin bir maneviyat duygusuyla dolu, zamanda yakalanmış bir andır.