Eser, izleyiciyi muhtemelen bir şehir merkezi olan, titiz çapraz tarama ve ışık ve gölgenin dikkate değer oyunuyla hayata geçirilen, hareketli bir şehir sahnesine çekiyor. Mimari kompozisyona hakimdir: yüksek binalar sokakları sıralar, cepheleri pencereler, balkonlar ve karmaşık süslemelerle detaylandırılmıştır. Büyük, yuvarlak bir yapı, belki bir tiyatro veya ticari alan, görüntünün bir tarafını sabitlerken, diğer binalar uzakta geri çekilerek metropolün enginliğini ima eder. Sanatçının çizgiye yaptığı usta dokunuş, derinlik ve doku hissi yaratır, gözü karmaşık sokak ve yapı ağında dolaşmaya davet eder. Bir toplanma hissi vardır; insanlar gruplar halinde toplanır, erkekler takım elbise ve şapka, kadınlar uzun elbiseler giyer. Genel etki, kontrollü bir kaos ve canlı, neredeyse rüya gibi bir atmosferdir.