Το έργο τέχνης βυθίζει τον θεατή σε μια πολυσύχναστη αστική σκηνή, πιθανώς ένα κέντρο πόλης, που ζωντανεύει μέσω επιμελούς χιαστί και μιας αξιοσημείωτης αλληλεπίδρασης φωτός και σκιάς. Η αρχιτεκτονική κυριαρχεί στη σύνθεση: ψηλά κτίρια πλαισιώνουν τους δρόμους, με τις προσόψεις τους λεπτομερείς με παράθυρα, μπαλκόνια και περίπλοκα διακοσμητικά στοιχεία. Μια μεγάλη, στρογγυλεμένη κατασκευή, ίσως ένα θέατρο ή ένας εμπορικός χώρος, αγκυρώνει τη μια πλευρά της θέας, ενώ άλλα κτίρια υποχωρούν στην απόσταση, υπονοώντας την απέραντη έκταση της μητρόπολης. Η επιδέξια χρήση της γραμμής από τον καλλιτέχνη δημιουργεί μια αίσθηση βάθους και υφής, προσκαλώντας το μάτι να περιπλανηθεί μέσα από το περίπλοκο δίκτυο δρόμων και δομών. Υπάρχει μια αίσθηση συγκέντρωσης. οι άνθρωποι συγκεντρώνονται σε ομάδες, άνδρες με κοστούμια και καπέλα και γυναίκες με μακριά φορέματα. Το συνολικό αποτέλεσμα είναι ένα ελεγχόμενο χάος και μια ζωντανή, σχεδόν ονειρική ατμόσφαιρα.