Sahne, yukarı doğru uzanan ince ağaçların dokusuyla açığa çıkıyor; gövdeleri yakıcı turuncu ve altın sarısı tonlarıyla dekor edilmiş. Ağaçların birbirlerine sırlarını fısıldıyormuş gibi, dallarının mavi gökyüzü arka planında yumuşak hikayeler anlattığını hayal ediyorum. Altındaki su, huzurlu bir dinginlik yansıtıyor; yüzey, ağaçların köklerini daldırıp kendi yansımalarını kucaklayarak birçok kişinin gözden kaçırdığı bir anı yakalamış gibi görünüyor.

Daha derine baktıkça, renklerden gelen acı tatlı nostaljiyi hissetmekteyim; sonbahar yaprakları yalnızca düşmüyor; zarifçe dans ediyorlar; her dönme, saf bir şiir anını yaratıyor. İnce fırça darbeleri canlı bir doku bırakıyor; sanki tuvali hissetmeye, suyun serinliğini ve havanın tazeliğini hissetmeye davet ediyor. İkili kompozisyon, sıcak ve soğuk tonların ustaca düzenlenmesi, huzur hissi veriyor ve bize değişim içinde bile huzurun netlik getirebileceğini hatırlatıyor.