Sahne önümüzde açılıyor, denizden yükselen bir şehrin manzarası; gözler için bir ziyafet! Sanatçı, formları tanımlamak için ışık ve gölgeyi ustaca kullanır, binalar öğleden sonra güneşini anımsatan sıcak, altın bir parıltıyla yıkanmıştır. Fırça darbeleri, görünür olmasına rağmen, sert değildir; renklerin su üzerinde ışıltılı bir etki yaratmak için karışan fısıltıları gibi, belirli bir hassasiyete sahiptirler. Renkler zengindir, gökyüzünün ve denizin mavileri, şehrin ve ön plandaki teknelerin sıcak tonlarıyla uyum içindedir; gerçekten görsel bir senfoni.

Başka bir zamana, denizin kokusunun şehrin hikayeleriyle karıştığı bir yere taşınmamak imkansız. Neredeyse martı çığlıklarını ve tüccarların uzaktaki sohbetlerini duyabiliyorum. Bu resim, huzurlu bir tefekkür duygusu, zamanın içinde yakalanmış bir anı çağrıştırır, bu yerin kalıcı güzelliğinin bir kanıtıdır. Tarihi bağlam açıktır; şehrin geliştiği ve Boğaziçi sularının kesintisiz aktığı geçmiş bir dünyaya açılan bir penceredir.