Bu büyüleyici manzara, sayısız saman yığınının serpiştirildiği geniş bir tarlayı, batmakta olan güneşin sıcak, altın sarısı ışığıyla yıkanmış olarak tasvir ediyor. Sanatçı, Kompozisyonun üst kısmında hakim olan parlak güneşten dışa doğru yayılan renk noktalarını katmanlayarak, Empresyonist teknikleri anımsatan zengin ve dokulu fırça darbeleri kullanıyor. Gökyüzü, yumuşak pembe, turuncu ve sarıların canlı karışımıyla ışık ve hareketle dolu gibi görünüyor ve tüm sahneyi huzurlu ama dinamik bir atmosferle sarıyor.

Ön planda, saman yığınları arasında düşünceli bir halde duran yalnız bir kadın figürü yer alıyor; bu, geniş kırsal manzaraya mütevazı bir insan ölçeği katıyor. Palet hem yumuşak hem de canlı; gün ışığının solduğu ama sıcaklığın kaldığı o geçici büyülü anı yakalıyor. Bu sahne, doğanın ritimlerinin güzelliğini kutlamanın yanı sıra zamanın geçişi ve emek ile çevre arasındaki uyum üzerine sakin bir duygusal yansıma davet ediyor. 20. yüzyılın başlarında yapılmış olan eser, sanatçının ışığın geçici niteliklerini ve kırsal yaşamın şiirsel huzurunu yakalama konusundaki adanmışlığını yansıtıyor.