Eser, ayrıntılı ve biraz stilize bir yaklaşımla işlenmiş, İncil'e özgü bir sahneyi tasvir ediyor. Odak noktası, develere binmiş, ayırt edici mimari tarzına sahip bir şehre yaklaşan, kubbeli yapılar ve sağlam, etkileyici binalar olan üç müneccimin gelişi gibi görünüyor. Sanatçının çapraz tarama ve özenli çizgi çalışması, özellikle develerin süslü örtülerinin ve gökyüzünün ince geçişlerinin işlenmesinde, derinlik ve doku hissi yaratır. Ön planda, bazıları geleneksel kıyafetler içinde, sahnenin hareketli ortamının hissini veren çeşitli insan figürleri bulunuyor.

Kompozisyon titizlikle dengelenmiştir. Sanatçının ışık ve gölge kullanımı da bir dram ve saygı duygusu uyandırıyor. Eserin konusundan türetilen tarihi bağlam, Epifani'nin İncil anlatısıyla uyum sağlar ve dini önemini pekiştirir. Genel ruh hali, figürlerin odaklanmış bakışları ve sakin arka planla vurgulanan, sessiz bir beklenti ve bağlılık hissidir.