Önümde dramatik bir tablo beliriyor; neredeyse opera görkeminde bir sahne. Kompozisyona merkezi bir figür, bir savaşçı hakim, bakışları belki de İtalya'nın kendisi olan uzak bir manzaraya sabitlenmiş. Sanatçı, figürlerin daha karanlık, daha uğursuz arka planla tezat oluşturan yumuşak, dünyevi bir parıltıyla yıkandığı, ışık ve gölgeyi ustaca kullanır. Zaferin veya zaferin kişileştirilmesi gibi görünen bir göksel figür, bir zafer sembolü olan defne çelengi tutarak üzerinde beliriyor. Savaşçının atı arka ayakları üzerinde yükseliyor, sahneye dinamik bir hareket katıyor ve diğer askerler sisin içinde onun arkasında diziliyor. Renkler zengindir, kremsi beyazlar ve pembeler, uzaklardaki toprağın ve gökyüzünün derin mavileri ve yeşilleriyle tezat oluşturur. Bu, hareket, duygu ve tarihin ağırlığıyla dolu bir resim.