Przede mną roztacza się dramatyczny obraz; scena o niemal operowej wspaniałości. Kompozycję dominuje centralna postać, wojownik, którego wzrok utkwiony jest w odległym krajobrazie, którym być może są same Włochy. Artysta mistrzowsko wykorzystuje światło i cień, postacie skąpane są w miękkiej, eterycznej poświacie, która kontrastuje z ciemniejszym, bardziej złowieszczym tłem. Nad nimi unosi się niebiańska postać, pozornie uosobienie zwycięstwa lub chwały, trzymająca wieniec laurowy, symbol triumfu. Rumak wojownika wspina się na tylne nogi, dodając scenie dynamicznego ruchu, a pozostali żołnierze ustawiają się za nim w mgle. Kolory są bogate, kremowe biele i róże kontrastują z głębokimi błękitami i zielenią odległej ziemi i nieba. To obraz pełen ruchu, emocji i ciężaru historii.